Wala akong alam na lugar na mapaglalabasan ko ng sama ng loob, so sana sa simpleng pagsulat ko ng bagong entry ay fortunately makacarry on na ako sa pagtapos ko ng essay ko sa Art Stud 1.
Most likely si Ayiene lang ang nakakaintindi ng sinasabi ko rito since most of my visitors are Singaporean (at duh si Ayiene lang ang hindi at si Ayiene lang ang offline friend ko na nakakaalam nito), pero shet, nagbabaga talaga ako sa galit.
Hindi ko masabi sa tumblr dahil shet tumblr yun. Di ko mailahad lahat sa twitter dahil shet twitter yun. SHET. Galit na galit talaga ako. SHET.
Ang singungaling mo, shet! Ang feeling mo, shet! Don't go all dalai lama on me saying things like, "I KNOW YOU.", "I KNOW HOW YOU EXPRESS YOUR FEELINGS.", "I KNOW WHEN YOU'RE ANGRY."... dahil shet, hindi mo alam. You have no idea kung gaano ako kagalit. Hindi mo alam na nonstop machine of nasty slangs ako pag umaapoy ako sa galit. Hindi mo alam na shet dalawang taon akong on and off galit sayo dahil para akong sirang plakang paulit-ulit na nagrereminisce ng bullshitbullfuckingcrapshitting summer 2007.
GALIT. Hindi mo pa ako kilala. Hindi mo pa ako nakikilala.
ANGRY. Di mo pa ako nakitang angry, dahil shet, isa akong little miss brightside pag kasama/kaym/kafrienster/kamultiply/katext mo ako.
PERO SHET, HINDI NA NGAYON. MABULOK KA DYAN. MAGSAMA KAYO NG SHIT NA exGFUCKINGF/BARBIE FUCKING DOLL MO! SHET KA, di pa ako nagaaral sa Physics 71.1. FUCK YOU, di pa ako nagaaral para sa graded recitation namin sa Art Stud 1. TANGNAMO, di ako makapagbukas ng celphone ko. POTA, manloloko ka.
di tuloy ako makapagym. :(
shet, bow, thank you sa pakikinig.
P.S. Paulit-ulit akong nagbabasa ng entry na 'to sa pag-asang makatype man lang ako ng isang letter sa article review/essay ko sa art stud. Pero grabe, naghihintay ako sa wala. Scratch that, naghintay ako sa wala.
